Nasi absolwenci

Nasi absolwenci

 

Sebastian Calik (2018)

Odkąd pamiętam chciałem zostać organistą i pilotem. Być może trudno znaleźć jakiś związek między tymi pasjami, niełatwo je ze sobą pogodzić, jednak nie jest to niemożliwe…
Gdy byłem mały niezwykle fascynowała mnie mnogość przycisków i klawiatur w organach. Zawsze starałem się zabrać rodziców do takich kościołów, gdzie można było wejść na chór i obserwować organowe kontuary. Była to dla mnie ogromna frajda. Moja fascynacja organami była tak duża, że budowałem w domu z krzeseł prowizoryczne organowe ławki, które dostawiałem do dwóch klawiatur dziecięcego keyboardu. Niemniej naukę gry na instrumencie w szkole muzycznej zacząłem stosunkowo późno, bo dopiero w wieku 13 lat.
Moją przygodę z lataniem zacząłem w wieku 16 lat, choć nie od razu były to samoloty. Wtedy moją ogromną pasją stało się szybownictwo. Samolotami zacząłem latać już jako doświadczony szybownik. W tych machinach, podobnie do organów, fascynująca była dla mnie ilość przycisków, przełączników, złożona i skomplikowana budowa całej maszyny. Przez kilka lat łączyłem szkołę muzyczną i latanie, choć nie było to łatwe, lecz dzięki samozaparciu oraz wsparciu i przychylności nauczycieli udało się. Szkoła pozwoliła mi prawdziwie rozwijać swoje muzyczne zainteresowania, mialem możliwość uczestniczyć w wielu zagranicznych wyjazdach muzycznych. Ponadto dzięki zdobytym w szkole muzycznej umiejętnościom grałem w kościele przez kilka lat. Dwa lata temu skończyłem ASM. Obecnie jestem pilotem jednej z największych linii lotniczych w Europie.

 

Marcin Miotelka (2017)

Moja przygoda z ASM II st. w Krakowie rozpoczęła się w 2011 roku i trwała przez kolejnych 6 lat, aż do jej ukończenia w 2017 r. Do dziś z sentymentem i dumą wspominam naukę w murach tej szkoły. Pamiętam przepełnione ekscytacją pierwsze kroki w nauce gry na organach pod okiem najpierw dr Anny Dzioby, następnie s. dr hab. Susi Ferfoglii, a także na fortepianie pod kierunkiem przemiłej mgr Jadwigi Wyroby. Pamiętam pełne przejęcia zgłębianie tajników muzyki kościelnej, szczególnie w jej liturgicznej odsłonie pod kierunkiem dra hab. Krzysztofa Michałka i ks. dra Stanisława Mieszczaka. Nie zapomną nigdy charyzmy i cierpliwości mgr Teresy Arend, która kierowała sekcją przedmiotów teoretycznych. W końcu wspominam z satysfakcją pełne żywiołowości i dbałości o piękno muzyki lekcje Chóru z prof. dr. hab. Wiesławem Delimatem. To one złożyły podwaliny pod moje zainteresowanie muzyką chóralną i ukształtowały mój styl prowadzenia prób chóru w pracy zawodowej. Miałem to szczęście, że w murach szkolnych zetknąłem się bezpośrednio z osobą jej patrona – śp. ks. kard. Franciszka Macharskiego. Obraz, który do dziś mam w pamięci i który wywołuje u mnie niemałe wzruszenie to ten, gdy kardynał odwiedził naszą szkołę i wygłosił do nas przemówienie w sali nr 41. Mówił tak cicho i delikatnie, jakby szeptał, ale treścią i osobowością sprawił, że gwarna zazwyczaj spora grupka uczniów jakby zamarła w bezdechu. Pamiętam każde jego słowo…
ASM II st. okazała się bardzo elastyczna w podejściu do osób studiujących i pracujących. Muszę stwierdzić, że w moim wypadku to praktyka wyprzedziła teorię i kiedy zaczynałem naukę w szkole, pracowałem już jako organista w wielickiej dużej parafii, a następnie w kolejnych, krakowskich. Studiowałem też równocześnie filozofię na UPJP2 w Krakowie, którą udało mi się ukończyć w trakcie nauki w szkole muzycznej.
Pierwsze 3 lata nauki w szkole muzycznej okazały się na tyle treściwe i rozwijające, że zdecydowałem się po nich podjąć równolegle studia na kierunku muzyka kościelna w Krakowie, które mam nadzieję ukończyć w tym roku.
Dziś jestem organistą w parafii NMP z Lourdes w Krakowie oraz dyrygentem Mieszanego Chóru Mariańskiego, jednego z najświetniejszych chórów amatorskich w Polsce, którego prowadzenie przejąłem po śp. dr. Janie Rybarskim, nestorze polskiej chóralistyki. Jestem przekonany, że gdyby nie te początki w ASM II st. nie znajdowałbym się dziś w tym miejscu. Dziękuję wszystkim moim profesorom i kolegom ze szkolnej ławy!

Mariusz Smutek (2014)

Po ukończeniu ASM trafiłem jako organista m.in. do ponad 700-letniej parafii. Pracując w tym miejscu natknąłem się na postać Bohdana Borkowskiego, XIX-wiecznego nauczyciela fortepianu i kompozytora, który właśnie tam został ochrzczony. Jak się z czasem okazało, był on prawdopodobnie uczniem samego Stanisława Moniuszki!

Zachęcony tym odkryciem, postanowiłem rozpocząć badania nad życiem i twórczością Borkowskiego. Pragnąc osadzić tę postać w jak najszerszym kontekście, pracuję w możliwie wielu kierunkach, spędzając w bibliotekach bardzo dużo czasu. Udało mi się też nawiązać kontakt i spotkać z mieszkającą w Warszawie prawnuczką Borkowskiego. Ślady jego działalności można odnaleźć m. in. Warszawie, Paryżu, czy Brukseli. Niestety, wiele materiałów dotyczących życia i twórczości tego kompozytora zaginęło podczas Powstania Warszawskiego. Moim marzeniem jest, aby niejako wyłonić z dziejowej mgły tego zupełnie zapomnianego, moim zdaniem niedocenionego artysty i pedagoga oraz aby ponownie wykonywano jego utwory.

Historia ta świetnie współgra z moimi wspomnieniami dotyczącymi ASM. To nie było tylko miejsce, gdzie się uczyłem muzyki. Tam przede wszystkim poznałem wspaniałych ludzi, którzy inspirowali mnie do dalszego rozwoju, rozmaitych poszukiwań. I motywacja ta pozostaje silna do dziś!

Dariusz Sobański (2014)

Moją trwającą do dziś przygodę z organami rozpocząłem właśnie w ASM II stopnia przy ulicy Prostej 35A. Lata spędzone w szkole pamiętam jako okres poznawania siebie, swoich możliwości oraz zawarcia wielu znajomości, które wspominam bardzo ciepło.

Po zdaniu egzaminu dyplomowego rozpocząłem studia na Wydziale Twórczości, Interpretacji i Edukacji Muzycznej Akademii Muzycznej w Krakowie, które ukończyłem w zeszłym roku. Jednak mój wybór drogi zawodowej padł na nieco inne miejsce niż mogłaby na to wskazywać dotychczasowa ścieżka kształcenia.

Obecnie pracuję w firmie Karl Schuke Berliner Orgelbauwerkstatt, głównie przy intonacji instrumentów. Na to zadanie składa się przygotowanie wszystkich piszczałek organowych w warsztacie oraz korekta ich brzmienia na miejscu – w sali koncertowej lub kościele, w konkretnych warunkach akustycznych.

Każdej piszczałce (dla niewtajemniczonych 😉 jest ich o wiele, wiele więcej niż widać patrząc na organy z zewnątrz) należy nadać odpowiednią głośność, barwę dźwięku, skontrolować start i zakończenie oraz wyeliminować wszystkie niechciane przydźwięki. Aby uzyskać pożądany efekt oraz by prace na miejscu przebiegły sprawnie potrzebne są dwie osoby. Jedna przy stole gry słucha i podaje informacje drugiemu intonatorowi, który znajduje się wewnątrz instrumentu i ma bezpośredni wpływ na zmianę jakości odpowiedzi piszczałek.

W codziennej pracy korzystam ze zdobytej wiedzy oraz umiejętności muzycznych, niejednokrotnie bardzo cenna okazała się też umiejętność gry na organach. Polecam tę drogę każdemu, kto ma zainteresowania zarówno techniczne, jak i muzyczne oraz chce rozwinąć i wykorzystać swoje zdolności manualne.

Wielogodzinne, dokładne wsłuchiwanie się w dźwięki o różnych częstotliwościach oraz wielokrotne wykonywanie podobnej czynności bywają wyczerpujące. Satysfakcja płynąca z usłyszenia instrumentu, przy którym pracowało się tygodniami – już gotowego, podczas koncertu – jest jednak nie do opisania!

A tak brzmi jeden z ulubionych instrumentów Dariusza Sobańskiego, przeznaczony głównie do wykonań muzyki francuskiej:

 

Jakub Jastrzębski (2012)

W czerwcu minie dokładnie 8 lat od kiedy opuściłem mury ASM. Wiele się w tym czasie zmieniło w moim życiu, jednak rozpalone za młodu zamiłowanie do muzyki niezmiennie trwa 🙂 Zawsze z dużym sentymentem powracam pamięcią do lat szkolnych. Zapał do zdobywania wiedzy i rozwijania umiejętności mieszał się wtedy z młodzieńczą porywczością, poszukiwaniem własnych muzycznych i życiowych dróg, a wspólne koncerty i wyjazdy sprzyjały nawiązywaniu dobrych relacji z Pedagogami i rówieśnikami.

Wykształcenie zdobyte w Szkole pozwoliło mi bez problemu kontynuować naukę na studiach: najpierw w Łodzi, gdzie obroniłem licencjaty z organów i klawesynu, a obecnie w Warszawie, gdzie kończę magisterium z klawesynu. Najowocniej jednak realizuję się w muzyce zespołowej i kameralnej. Wraz z saksofonistką Julią Mielczarek od ponad 5 lat tworzymy duet PipeFusion Duo. Razem koncertujemy wykonując głównie muzykę współczesną – w tym premiery utworów pisanych specjalnie dla nas. Moje zainteresowania muzyczne rozszerzam również o zagadnienia strojenia klawesynów i pozytywów – pracuję w Polskiej Operze Królewskiej, gdzie przygotowuję instrumenty do koncertów i spektakli. Jako organista pracuję również w jednej z warszawskich parafii. Więcej o mojej pracy w kościele i o pozostałych moich działaniach możecie przeczytać w wywiadzie, który z inicjatywy mojego proboszcza ukazał się w naszej gazetce parafialnej (s. 12–17, kliknij TUTAJ).

Kończąc chciałbym podzielić się z Państwem jeszcze kilkoma linkami.
Zainteresowanych budownictwem organowym zachęcam do lektury mojego artykułu na temat XVIII-wiecznych organów Rickerta w kościele OO. Pijarów w Łowiczu, który ukazał się w dwóch częściach w „Notesie Muzycznym” (cz. I – kliknij TUTAJ, cz. II – kliknij TUTAJ).

Zapraszam też do odwiedzenia i polubienia fejsbukowej strony zespołu PipeFusion Duo:

https://www.facebook.com/PipeFusionDuo

Zostawiam Państwa z nagraniem naszego ulubionego utworu „Mały szkic na saksofon i organy” Miłosza Bembinowa, którego interpretację docenił nawet sam kompozytor. Zapraszam też do posłuchania innych nagrań na naszym kanale na YouTube.

 

Michael Łyczek (2012)

Muzyczne ścieżki wiodą nas czasem w nieoczekiwanych kierunkach. Moja historia zaczęła się od pianina i scholi, a doprowadziła do pracy przy organizacji koncertów w Krakowskim Biurze Festiwalowym. Cieszę się, że podczas mojej drogi trafiłem również do Archidiecezjalnej Szkoły Muzycznej, bo nie mogłem trafić lepiej. Ale po kolei.
Do Krakowa przyjechałem studiować na Uniwersytecie Jagiellońskim. Byłem już wtedy młodocianym saksofonistą po 3. roku szkoły muzycznej II st. w Rybniku. Nieodparta chęć dalszej nauki gry na tym instrumencie sprawiła, że wraz ze zmianą miasta trafiłem do budynku przy ul. Prostej. Nie wiedziałem jeszcze wtedy jakie miałem szczęście, że trafiłem właśnie pod ten adres. W szkole spotkałem znakomitych pedagogów i zdolnych uczniów, ale przede wszystkim mogłem dzięki indywidualnemu podejściu pogodzić grafik zajęć ze studiami.
Grając na saksofonie lubię możliwość poruszania się w różnych stylistykach, a w szkolnych zespołach mogłem wykonywać transkrypcje w duecie z organami, improwizować do utworów chóralnych i prezentować klasyczny repertuar z fortepianem. Rozwijałem się również wokalnie – chociaż spędziłem w szkole tylko 3 lata, udało nam się w tym czasie odwiedzić z chórem Hiszpanię, Francję, Niemcy, Węgry i Włochy. Aktywność szkolna zaprocentowała później również kilkoma wydawnictwami płytowymi oraz występami na deskach Filharmonii Krakowskiej, Tauron Areny Kraków, czy słynnej Złotej Sali Musikverein w Wiedniu. A z poznanym w Austrii chórem dotarliśmy z koncertami aż do Chin. Aż łezka się w oku kręci patrząc na to z perspektywy globalnej kwarantanny.
Od mojego egzaminu dyplomowego minęło już 8 lat. W tym czasie skończyłem europeistykę, obroniłem licencjat z politologii (spec. dziennikarska), odbyłem staż w placówce dyplomatycznej w Wiedniu, a także realizowałem różne działania edukacyjne i artystyczne. Trafiłem również do Krakowskiej Szkoły Jazzu i Muzyki Rozrywkowej. Ciągle radość sprawia mi gra na saksofonie, niezależnie od tego, czy jest to eksperymentalna muzyka improwizowana czy rozrywka.
Ta różnorodna ścieżka doprowadziła mnie także do działu muzycznego KBF, w którym obecnie pracuję przy projektach edukacyjnych i organizacji koncertów. Szczególnie bliski jest mi cykl ICE Classic, podczas którego prezentujemy artystów światowego formatu, takich jak Anne-Sophie Mutter, Simon Rattle czy Philippe Herreweghe.
Morał z tej przydługiej opowieści jest taki, że chociaż ciężko przewidzieć, jak potoczą się nasze losy, to warto zaplanować, by na tej ścieżce pojawił się przystanek przy ul. Prostej w Krakowie.

 

Piotr Windak (2012)

Śpiewałem, odkąd tylko pamiętam, ale nigdy nie przypuszczałem, że będę to robić zawodowo

W wieku 12 lat zapragnąłem grać na fortepianie. Ponieważ na „normalną” szkolną edukację pianistyczną byłem już za stary, zaczęliśmy z rodzicami szukać innej drogi. Najpierw samodzielnie rozpracowywałem na klawiaturze akordy, które poznałem grając na gitarze (podkradanej siostrze, kiedy nie było jej w domu). Później wziąłem kilka lekcji u mojego znajomego, który ówcześnie uczył się w Archidiecezjalnej Szkole Organistowskiej. Ten polecił mi pójść na egzaminy wstępne do swojej szkoły. W międzyczasie brałem jeszcze prywatne lekcje pianina i teorii u mojej nauczycielki muzyki z podstawówki.

Po zdanym egzaminie wstępnym trzeba było zmierzyć się z nowym wyzwaniem, jakim były organy. Uwielbiałem ćwiczyć na fortepianie wiele godzin dziennie, natomiast praca nad organami początkowo była katorgą. Jednoczesne granie rękami i nogami na kilku klawiaturach sprawiało mi wiele trudności i studziło zapał mimo wszelkich starań mojego nauczyciela. Dopiero pierwsza audycja, którą zagrałem w kościele, pokazała mi, że granie na organach może być przyjemne i daje wiele satysfakcji.

Ponieważ bardzo lubiłem śpiewać, z niecierpliwością czekałem na zajęcia emisji głosu, które rozpoczynały się w szkole na 3. roku. Nauczyciele zainspirowali mnie do szerszego zainteresowania się wokalistyką, dzięki czemu zacząłem śpiewać w kilku zespołach, chodzić na różne warsztaty i szukać literatury o problematyce wokalnej. W tamtym czasie mieliśmy w szkole duży chór, chór kameralny oraz oktet, który darzę wielkim sentymentem. W międzyczasie zacząłem też prowadzić chór kościelny w moim rodzinnym mieście.

Po ukończeniu Archidiecezjalnej Szkoły Muzycznej II st. rozpocząłem studia w Międzyuczelnianym Instytucie Muzyki Kościelnej. Był to czas bardzo owocny i wszechstronnie rozwijający, ponieważ uczyłem się gry na organach, śpiewu, dyrygowania oraz innych przedmiotów ważnych dla muzyka nie tylko kościelnego.

Nigdy nie chciałem pracować jako organista w kościele, w co pedagodzy i koledzy nie chcieli mi wierzyć, dlatego zacząłem myśleć co robić dalej w życiu by tak się nie stało…

Śpiewanie i granie w zespołach kameralnych oraz poznanie wielu osób zajmujących się muzyką dawną zaowocowały nowym pomysłem. Zdałem do klasy klawesynu Akademii Muzycznej w Krakowie. Cztery lata studiowania muzyki dawnej sprawiły, że pochłonęła mnie ona całkowicie. Studia te nauczyły mnie nie tylko jak wykonywać muzykę na instrumencie, ale także jak rozumieć ją w szerszym kontekście i zdobyte umiejętności wykorzystywać w śpiewaniu i prowadzeniu zespołu. Obecnie jestem studentem pierwszego roku studiów magisterskich.

Nauki śpiewu nigdy nie zaprzestałem. Od czasu ukończenia studiów w MIMK uczęszczam na prywatne lekcje oraz różne wokalne kursy mistrzowskie. Dwa lata temu rozpocząłem współpracę z Capellą Cracoviensis, Chórem Polskiego Radia oraz kilkoma kameralnymi zespołami, dzięki którym wziąłem udział w wielu ważnych wydarzeniach, m.in. Early Music Festival w Utrechcie. Od tej pory śpiewanie stało się moją główną drogą zawodową. Drogą, której nie pragnąłem w najśmielszych snach. Nigdy nie przypuszczałem, że będą miał okazję stanąć na jednej scenie z tak wspaniałymi zespołami jak Carpiccio Stravagante czy Oltremontano.

Od śpiewania się zaczęło i na śpiewaniu się kończy (przynajmniej na razie).  Być może ktoś zapytałby czy nie żałuję, że w szkole średniej grałem na organach zamiast od razu kształcić się w klasie śpiewu solowego Organy nauczyły mnie myślenia wielowymiarowego, poszukiwania różnych barw i rozumienia polifonii – umiejętności, bez których żaden wykonawca muzyki barokowej nie może się obejść.

Mateusz Jabłoński (2011)

W szkołach muzycznych I i II stopnia, do których uczęszczałem, moim głównym instrumentem była trąbka, jednak w późniejszym czasie postanowiłem zrealizować marzenie gry na organach. Tak oto w 2007 roku, zdając egzamin na 3 rok, zaczęła się moja przygoda z ASM II stopnia. Pamiętam, że od pierwszych dni w nowej szkole, dało się wyraźnie odczuć jej niezwykle ciepły i rodzinny charakter; relacje między uczniami, jak również między nauczycielami a uczniami, były pełne szacunku i życzliwości. Kierowany przez znakomitych nauczycieli i fachowców, zdałem sobie sprawę, że organy – instrument, który od zawsze był moją inspiracją przez swoje walory dźwiękowo-muzyczne, niesamowicie ujął mnie również swoją stroną techniczną. W znacznej mierze do tego mojego odkrycia przyczyniły się zajęcia z organoznawstwa, ciekawie prowadzone przez pana Lecha Skoczylasa. Dzięki temu, że profesor wyraził chęć mojego uczestnictwa w dodatkowych praktykach organmistrzowskich pod jego okiem, przez kilka lat brałem udział w projektach, poznając instrumenty i ucząc się rzemiosła.

Już po moim dyplomie i w trakcie pracy z organami, właśnie dzięki ASM i panu Lechowi Skoczylasowi, pojawiła się możliwość uzyskania stypendium organoznawczego z Londynu, „Travel Bursary for Organ Builders”. Po mojej aplikacji do konkursu, z odrobiną szczęścia, zostałem wytypowany spośród kandydatów z Europy do rozpoczęcia rocznego stypendium w firmie William Drake Limited Organbuilders w Devon, w Anglii.
Po roku stypendium zobowiązany byłem napisać raport z mojej działalności w tym czasie, opisując pracę w warsztacie. Jest on zamieszczony na stronie fundacji „Friends of Christ Church Spitalfields”, która przyznawała grant. Ku mojemu zaskoczeniu, po ustawowym czasie stypendium zostało mi zaproponowane stanowisko organmistrza w firmie. Uzyskanie takiej możliwości pozwoliło mi wejść od tego momentu w pełni w struktury firmy, jak też świata organmistrzowskiego w Anglii. W 2018 roku, uczestnicząc w konferencji The Institute of British Organ Building w Londynie, gdzie zaprezentowane zostały organy naszej firmy z Undercroft Chapel Palace of Westminster (The Houses of Parliament), poznałem ludzi brytyjskiej kultury organowej – organmistrzów, piszczałkarzy, organistów oraz organologów. Pół roku później, w podobnym spotkaniu brałem udział już w siedzibie firmy William Drake Limited, gdzie to samo gremium wizytując nasz warsztat, w którym kiedyś mieściło się pierwsze w Anglii centrum muzyki dawnej, John Loosemore Centre, podziwiali również i moją pracę przy budowie nowego instrumentu dla Chelsea Old Church.

W William Drake Limited atmosfera pracy była niesamowita. Poczynając od lokalizacji w parku narodowym Dartmoor, urokliwego budynku, w którym mieścił się kościół, do zespołu firmy – ekspertów w zakresie renowacji i rekonstrukcji historycznych organów, którzy chętnie i z wielkim zaangażowaniem przekazywali mi swoje wieloletnie doświadczenie, cenną wiedzę, utrzymując jednocześnie dyscyplinę i wysoki poziom wykonawczy. Byłem zaangażowany w budowę kilku nowych instrumentów od podstaw oraz renowacje organów historycznych z wykorzystaniem tradycyjnych, niestety unikalnych już dziś technik wykonawczych, materiałów i narzędzi. Charakterystyczna dla organów angielskich menzuracja piszczałek, sam sposób intonacji, jak również relacje pomiędzy rejestrami, ich korespondencja i wyważenie, uderzyły mnie niebywałym kontrastem estetyki brzmieniowej, do tej kontynentalnej, którą znałem wcześniej.
Dyrektor firmy, a zarazem główny intonator, Joost De Boer, dzięki swojej uprzejmości angażował mnie wielokrotnie w procesy intonacji, strojenia organów i szkolił mnie w tym zakresie. Regularnie przygotowywaliśmy je do koncertów i profesjonalnych nagrań płytowych. Poznałem dzięki temu wiele instrumentów samego Williama Drake’a, te które kiedyś restaurował, a także będące pod opieką naszej firmy – wymieniając tylko niektóre: Christ Church Spitalfields, Westminster Abbey Song School, St. Paul’s Cathedral, Queen’s College (Oxford), Chelsea Old Church, Greenwich- College of Music, The Houses of Parliament–Westminster, Oosthuizen (Holandia) – jedne z najstarszych na świecie.
Zdobyte przeze mnie doświadczenie i umiejętność zastosowania go w organmistrzostwie, pozwoliło mi w William Drake Limited uzyskać stopień „Qualified Organ Builder”. Z końcem 2019 roku, podjąłem decyzję o powrocie do Polski, mając na uwadze rozpoczęcie własnej działalności. Czy jeśli kiedyś moje drogi z ASM nie skrzyżowałyby się, czy byłbym w tym punkcie, gdzie jestem teraz…?

Niech uzupełnieniem mojej wypowiedzi będzie kilka załączonych zdjęć i filmów z mojej pracy, a także link z przykładową angielską muzyką organową i charakterystyczną dla niej intonacją (w Christ Church Spitalfields w Londynie). Aby posłuchać utworu Petera Prelleura Voluntary and Fugue in A minor (wyk. Gerard Brooks), proszę kliknąć TUTAJ. Organy odrestaurowane przez William Drake Limited, Specialist Organ Builders.

VIDEO 1

VIDEO 2

cdn.